Onderweg hadden we slechts 1 stop gepland en dat was het Quivertree Forest of op zijn Afrikaans "kokerboomwoud. Na onze eerste gravelroad kwamen we aan op een boerderij waar we dan de inkom moesten betalen, want het woud ligt op hun eigendom. Na het ontwijken van de schapen, auto geparkeerd en het "woud" betreden. Raar hoe zoiets te midden van een maanlandschap opduikt. De kokerbomen zijn familie van de Aloé, wat ze zo speciaal maakt.
Na ons blitsbezoek in Quivertree, was het de beurt aan Keetmanshoop; waar we stopten voor de pure noodzakelijkheden: benzine en geld! We zaten nu ongeveer iets over de helft van de rit en goed op schema. Nog geen 20km buiten de stad, opeens in een gat gereden langs de baan... iedereen onmiddellijk terug wakker. Nico had het gevoel dat de auto opeens hard naar links neigde en... zijn woorden waren nog niet koud of ja man, onze eerste platte band :o) Op z'n gemak de band vervangen als een echte pro (alhoewel het de eerste keer in zijn leven was) en dan zijn we maar teruggekeerd richting de stad, om ons een nieuwe band te kopen voor als er weer eentje stuk gaat. De man in de garage wist ons ook te vertellen dat de bandenspanning te hard stond en dat dit ook de kans op platte banden verhoogt; nou ja man!
Dan terug op weg naar de Fish River Canyon, waar we logeren in de Fish River Lodge. Goed voorbereid zoals we zijn, hebben we voor elke route een plannetje afgedrukt van Google maps. Bij de route van vandaag hadden we de tekst van de website van de lodge vermeld: "Seems like you're driving forever, but just keep on going". Dit was zonder enige twijfel de zwaarste rit aller tijden van al onze vakanties samen! Eenmaal op de gravel road aangekomen was het nog 2u rijden, maar die leken een eeuwigheid. Onderweg (in the middle of nowwhere) passeerden we gates die we telkens moesten openen en sluiten om erlangs te gaan. Aan 1 van die gates hongen dan nog eens dode vossen, dus ik was al snel paranoia aan't worden en de films die ik nooit had mogen zien (wegens te angstaanjagend) verschenen voor mijn ogen. Dan werd de baan nog slechter en meer heuvelachtig en vol stenen en zo hebben we dan nog 15 kilometer gereden (heel de tijd zonder een mens tegen te komen). Deze baan was wel gezelliger en er was zelfs "game" te zien - wat ik er zeker niet verwacht had (springbok, zebra en uiteraard de struisvogel, die overal opduikt). We zeiden al tegen elkaar "this better be good!" en... onze mond viel open als de dan eindelijk atrriveerden. Deze nieuwe eco lodge is gewoon adembenemend. Op het terras heb je een zicht over de hele Fish River Canyon - het zicht is geld waard!
We waren net op tijd voor een sunset die de hele canyon rood deed gloeien. Daarna was het al weer tijd om te gaan eten. Man, de keuken is hier geweldig. Voor de 2de dag op rij hebben we een 3gangen menu verorberd; om je vingers af te lekken. Nu nog even genieten op het terras en morgen zijn we alweer weg. Jammer dat we hier maar 1 nacht de tijd hebben om te blijven...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten